....

 آخرین کسی که در شهر ما بر اثر ابتلا به کرونا از دنیا رفت، مرحوم شاطر عباس دلوسی بود که در چند روز آخر خیلی به او سخت گذشت در حالیکه این مرد در زندگی اش هرگز برای کسی سختی ایجاد نکرده بود.

مُردن در بستر کرونا را خدا برای هیچ کس نیاورد.

غربت و مظلومیّت معصومانه ای بر چهره آدم می نشیند موقع مرگ و گور و کفن و نماز و...

حالا چه جوری این همه دلار تو تفریغ های بودجه کشور گم می شود و کسی حاضر نیست جواب درستی برای مردم ارائه دهد، استغفرالله وجود خدا و روز قیامت را هم زیر سوال می برد.

کرونا آیا باید بماند یا نماند ، دقیقا پاسخ روشنی ندارد.

ولی عدّه ای هستند که باید گورشان را گم کنند.

منتهی من حاضر به درد کشیدن کسی نیستم. 

عدّه ای هستند که هرچه زودتر بمیرند ، آمرزیده تر خواهند بود.

حُسن مُردن های امروزی در این است که بی سر وصداست و طرف را سریع چالش می کنند و کسی خیلی به فکر سوگ هم نیست.

حالا شما حساب کنید که اگر یک آدم منفور و نجس و ریاکار در شهر ما بمیرد و شرایط برگزاری مراسم شلوغ و تعارفی و بنرهای بزرگ و حضور مسئولین شهر در مراسمش فراهم گردد، چه لجن زار عفنی سطح جامعه آران و بیدگل را در بر خواهد گرفت.

به خاطر همین است که من دعا می کنم این دو/ سه هزار نفر تحمیل شده به جامعه آران و بیدگل به عنوان چهره های مقدّس، در همین دوران کرونایی ترتیب وجود نحوست بارشان داده شود  تا لااقل مردم هم عجالتا تو رودر بایستی قرار بگیرند و از ریدن بر تو قبر آنها پرهیز کنند و گند کمتری فضای شهر ما را در بر بگیرد.