......

دوران قرنطینه را با کتاب سر کردن لزوما نشانه فرزانگی کسی نیست.

ولی من عمدتا با دوستانی که هر روز در تماس هستم ، کتاب را جزو جدا نشدنی اوقات فراغت در خانه خود می دانند و حتی المقدور سعی دارند از منزل خارج نشوند.

این دوستان با همسر خود همدل و همراه فضای خانه را آرام و منزّه نگه می دارند . با بچّه ها به تقسیم شادی و فرهنگ و امید می پردازند.

 عشق دارند. تپش دارند .

پاکیزگی سفره و موسیقی خواب و آرامش دارند با شعری که حتی در خاطر حزین هم " تر " می انگیزد.

دوستانی که ناشکر نیستند. بد دهن نیستند.

فحش نمی دهند. بخل نمی ورزند و حتی صله ارحام و نوع دوستی را در برنانه های روزانه اشان جوری نظم می دهند که به دنیای حافظ و سعدی و مولانا و سهراب نزدیک باشند تا کنار خیابان نشینی.

دوستاتی نادر اما ایستاده و قادر به زندگی.