وامابعدعنایتی

.....

"جنبش های چپ" در کشور ما همیشه جنبش های حرام زاده ای بوده است.

همانطور که جنبش های راست.

ای کاش این ملّت هیچگاه هوس مشروطه به سرش نمی زد و بعد درصدد ملی کردن نفتش بر نمی آمد و بعد انقلابی به نام انقلاب اسلامی را به راه نمی انداخت.

بزرگترین اشتباه تاریخ صد و بیست ساله ایران این بوده است که خام خیالانه درصدد تغییر خودش بوده است و چیزی جز ضرر و زیان از این رهگذر نصیبش نشده است.

اگر برای سکّه فاشیسم دو رُویه قائل باشیم ، یک رُویه این سکّه را فدائیان اسلام و نوّاب صفوی و آدم کشی های او تشکیل داده اند، روی دیگرش را جنایات چپی ها. 

بیژن جزنی البته عمرش کفاف نداد که به قدرت برسد و استالین ایران بشود. ولی اگر می بود ( همانطور که مسعود رجوی بود و دیدیم که چه خنجری از پشت به این ملّت زد) یک کاریکاتوری بیش نبود از استالین.

ملّت ایران ملّتی بسیار ملّون و پیچیده و مایل به پنهان کاری و در خفا( اهل حرام کاری و جفا و خیانت پیشگی است ) .

شکل گیری مخفیانه جنبش های سیاسی این ملت هم تماما، مبتنی بر مال مردم خوری و با زن دیگران روهم ریختن بوده است.

طبیعتا برآوردها و رهاورد های عینی ِسیاسیِ این ملّت هم همین می شود که حالا  احمدی نژاد و قالیباف و رائفی پور و رسایی دارند برای سلطه مجدِد بر آنها، پا به رکاب می شوند.

بیژن جزنی که امروز سالگشت درگذشت او  و تنی چند از رفقایش می باشد یک نخبه علمی و فکری و فلسفی و هنری بود که از دوران طفولیتش بنا به تربیتی که در خانواده توده ای دارد، سریع جذب فعالیت های سیاسی شده و بقیه ماجراهایی که در بیست و هشت سالگی او در زندان اوین موجب مرگش شد.

ولی من هرچه ببشتر در زندگی او و در روش و در منشش غرق می شوم، چیزی جز یک " رضا شمس آبادی" خودمان  در وجودش نمی بینم.

رضا شمس آبادی نه سواد داشت و نه مرام سیاسی. 

جای ذکر جزییات زندگی اش نیز اینجا نیست.

ولی محرومّیت از همه ویژگی های  خوش بنیان و معتبر زندگی از او آدم ناراحتی ساخت و در دوران سربازی اش فریب همان حزب توده را خورد و به روی شاه اسلحه کشید و شاه را که نتوانست بکشد، خودش را هم به کشتن داد.

این روزها همه شاهد هستیم که ایران به همراه سایر جهان افتاده است در مسیر دیگری از زندگی که در خوشبینانه ترین قضاوت باید بگوییم: مسیر سرد و تاریکی است.

با این حال  باید خوشحال باشیم که آینده این ملت هرگز نه احتیاجی به نوّاب صفوی خواهد داشت. نه رضا شمس آبادی و نه بیژن جزنی.