خیلی از ما در تابستان آینده جایی نخواهیم بود که کناره های دریای خزر را ببینیم.

ولی کسانی که در حیات باشند و این ساحل پر برکت و خاطره آفرین را از نزدیک ببینند ، یا به طور کلّی  هیچ جنبنده ای در آن نخواهنددید. یا زن و مرد را با عورت های عریان در کنار هم خواهند دید.

عکس هایی که این روزها از شهرهای ساحلی شمال ایران در فضای مجازی منتشر می شود، چیزی جز توّحش و نا آرامی را به یاد نمی آورد.

تو آب شاشیدن یک امر خیلی طبیعی است که در سواحل دریا های ایران صورت می گیرد.

پلاژها تا حد کراهت شرعی آلوده است.

هرکسی دست هرکس را که دلش خواست می گیرد و می برد توی این پلاژها و بعد با همان تن و بدن در آب شنا می کنند.

کُرونا که همین حالا هم در اکثر نقاط ساحلی جولان می دهد، محصول همین بی توجّهی به محیط زیست است.

در همین ساحل مرغ را پَر می کنند و تمیز می کنند و همانجا سرخ  می کنند و می خورند.

همبرگر روی گاز پیک نیک ، چندش آور است.

ماهی روی آتش...

ماشین می شورند.

زباله ها را به دریا می ریزند ...