هتل ها معمولا چند طبقه هستند با چشم اندازهای زیبا. 

بعید است کسی از قبل برود طبقه های بالا را به نیّت سقوط آزاد انتخاب کند.

در ضمن  شما اگر از بالای هتل اینتر کنتینانانتال تهران به پایین نگاه کنید ،نیازی به پرت کردن خودتان ندارید، همان نگاه اول باعث سکته می شود.

 من بعید می دانم پنجره های هتل در کشورهای اروپایی جوری تعبیه شده باشد که کسی به راحتی بتواند از آن خارج بشود و خودش را پرت کند پایین.

مگر اینکه دوسه نفر بغلش کنند و ترتیبش را بدهند.

طبقه اوّل ولی جای مناسبی برای خودکشی نیست.

الان هم برای کسی مشخص نیست این طبقه را عمدا در اختیار قاضی منصوری گذاشته بودند یا خودش همان جا را برای خودش تعیین کرده است.

پشت بام هتل ها برای خودکشی جای مناسب تری است.

منظورم قطعیّت خودکشی است که از آن ارتفاع  تضمین شده است.

به خاطر داشته باشیم خودکشی ، امری دفعتی و آنی نیست.

کسانی که قرار است در مسیر زندگی خود دست به خود کشی بزنند، از زمان طفولیّت حسّی را در درون خود دارند که وسوسه خود کشی را در وجود آنها تقویت می کند . منتهی آنها این حسّ را در درون خود پنهان نگه می دارند تا رمانیکه احساس کنند واقعا باید کلک خود را بکنند.

قاضی منصوری همیشه آدم قبراق و روبراهی بوده است.

امروز هم اگر دست به این کار نمی زد ، احتمالا مرگ دیگری به این زودی نصیبش نمی شد.