وجود بیماری های صعب العلاج و پُر هزینه اکثر مردم ایران را رنج می دهد.

روز به روز دامنه دیابت و سرطان و دردهای زمین گیر کننده دیگر در بین مردم ، گسترش یافته و زوال زندگی را سرعت می بخشد.

مطب پزشکان، عجیب افسردگی زاست.

بیمارستان ها وحشت آفرین است.

در این میان برخی از اقشار، توان مالی دارند و خواه ناخواه با بیماری خود و وابستگان خود ، کنار می آیند.

پرستار می گیرند.

تخت و پوشک و ویلچر و گپسول هوا و ماسک و بهداشت و رفت و آمد به بیمارستان و دیالیز و ارتوپد و ...نسخه و آزمایشگاه و... اینها را تامین می کنند.

فرزندان خانه از وقت و زندگی خود می زنند و در کنار پدر/ مادر/ خواهر/ برادر و...به مراقبت می پردازند.

ولی برای خیلی از بیماران ، چنین امکاناتی نیست.

پوشش بیمه ای کفاف نمی دهد.

در مجموع کسی در این کشور حال و روز خوشی ندارد.