.......

سال های قبل می گفتند در روزهای اربعین به هر کجای سرزمین عراق نگاه می کردید فخّارخونه ای می دیدید و جمالی.

عباس مشکی و عموجلال اینجا در همسایگی ما زندگی می کنند، این روزها خیلی پکرند.

امسال از موکب و آشپزخونه و نون عباسعلی برای عزیمت به کربلا خبری نیست.

عراق هیچ وقت کشوری قوی در خاورمیانه نخواهد بود.

مقداری نفت دارد. مقداری اسلحه . مقداری قوم و عشیره و اختلافات نهادینه شده تاریخی.

سی و دو / سه میلیون جمعیّت بخور و کار نکن در کشوری تحت اشغال و قدرتی مجهول و مجعول در منطقه ای که خودشان اسمش گذاشته اند: منطقه سبز...

میدان التحریر و آشوب هایش...

مقتدی صدر و آرزوهایش ...

خلاصه کشوری بی ثبات و هرج و مرج...

عاشورا و اربعین هم که در این کشور، به پایان رسید.

ولی قدم هایی که مصطفی الکاظمی برای نزدیک شدن با آمریکا و فاصله گرفتن از جمهوری اسلامی پیش گرفته است، نوید خوشی برای جمهوری اسلامی در پی ندارد.

عرب ها هم در جنوب خلیج گاهی فارس/ گاهی عرب ، هر کاری خودشان دوست داشته باشند، می کنند. 

ایران مانده است و قوری های نفس گیرش دمِ رَف.

هی بشمُرد و از خود بیخود شود.