.........

 

به رغم صدور حُکم نزدیک به نود و نُه درصد ملایم و بی اثر دادگاه لاهه و نفس راحتی که حسن نصرالله از این بابت کشید، لبنان برای دو هفته ، خود را خاموش اعلام کرده است. 

اگرچه مسئولین این کشور کوچک اما پرسر وصدای تاریخ معاصر خاورمیانه غنوده  در جوار زیبایی های دریای مدیترانه، دلیل این خاموشی را دور شدن از ویروس و وحشت و عواقب وخیم کُرونا اعلام کرده اند، ولی لبنان به لحاظ سیاسی و امنیّتی، فاقد هر گونه چشم انداز متمرکز بر یک اراده استوار است.

 

مرحوم فخرالدین را یادتون هست تو میدون بزرگ میوه فروشی داشت؟ 

میوه فروشی اش همین جور ولو بود.

مغازه ای و چادری و سر پوشی و در و دیواری نداشت.

هیچ وقت هم نشد که ما چارتا جعبه میوه سالم و زرق و برق دار در میان انبوه سفال ها و علف ها وجعبه خالی های این میدون ببینیم.

تازه اکرم را هم داشتیم که باید از آهنگری مرحوم حدّاد نعل می خرید برای اسب و قاطر و خر بقیه قربتی ها...

لبنان امروز خیلی شبیه است به پنجاه سال قبلِ میدون بزرگ.

با این تفاوت که در میدون شلوغ و درهم برهم ِ آن روز کسی غم به چهره نداشت.

ولی لبنان امروز ، هم شرمنده خودش هست، هم شرمنده اسرائیل که بهانه ای ندارد برای تحریک آن کشور، تا اقلا چارتا موشک  بیندازد در حوالی بیروت.

لبنان برای حفظ رژیم بشار اسد هم ، دیگر عنصر به درد بخوری نیست.

لبنان فقط باید با نوستالژی عماد مغنیه سَر کند همانطور که ما با یاد روزهای قدسِ  چهل و دوسال گذشته.