........


صفت " گورسوخته " در خیلی از جاهای ایران مرسوم است که به بعضی مُرده ها می دهند. 

" روحش آتش بگیرد " هم یک جمله دعایی است‌ . ظاهرا شکل امری دارد ولی در اصل دعایی است. 

این فحش هم در خیلی جاها مرسوم است خطاب به مُرده هایی که مورد نفرت مردم هستند به هر دلیلی.

ولی " بر تو روح کسی ریدن" متداول ترین ناسزا و بدگویی و بد زبانی است که یک نوع شور و هیجان و شوق و شعفی با خود دارد که طرف همه انرژی خودش را جوری به کار می گیرد که در حق مخاطب کوتاهی نکرده باشد.

 

خیلی از مردم آران و بیدگل اگر قرار باشد به زنده ها فحش بدهند ، اوّل می روند سراغ خواهر و مادر و مادر زن و خواهر زن و دختر و عروس و ...طرف و داستان هایی را در پشت فحش خودشان قرار می دهند که اگر به گوش خر نرکی بخورد ، شب تو طویله خوابش نمی برد . 


و چون شهر ما یک شهر بومی و زود آشنایی است ، خیلی وقت ها دیده می شود پای خاله و عمه و مادر بزرگ و فامیل های دور و دراز آدم را هم وسط می کشند و باهاش حال می کنند. 

ولی اگر طرف بمیرد کسی فحش ناموسی حواله اش نمی کند ، به جای آن، بر تو  روحش می ری اند.

روی همین حساب من صلاح نمی دانم اسم زرتشت و فردوسی و مولانا و سعدی و حافط و محتشم و سپهری و ...بیاید روی خیابون های این شهر.

همین اسامی فعلی خوب است. 
نباید به آن دست زد.