...........

 

بادهای سرد و ابرهای سر گردان در سپهر نیلگون در نیمه ماهِ مهر نمی تواند زیبا نباشد.

سرزمین دیر پا و کهنسال ایران گرچه این روزها در اندوه و نا امیدی ، سر در  گریبان فرو برده است، ولی طبیعتش هنوز باشکوه و خوش است و عاشقانه سر بر برّ و بحر می کوبد...

 

این طبیعت قدر مسلّم با همه زیبایی هایش و عاشقانه هایش و خاطره هایش برای همیشه باقی خواهد ماند و در گردش وضعی و انتقالی خود شاهد روزها و شب ها و ماه ها و فصل ها و سال ها خواهد بود با صدای آبشارها و غریو طوفان ها و غرّش دریاها و رقص جنگل ها و روشنای اجاق ها....

ولی ...

ولی زندگی برای بشر امروز رو به انتهاست...

به زودی همه چیز فرو می پاشد...

و بشر از غم و درد و رنج فارغ می شود...