.....

روز جمعه گذشته وقتی  پیام تسلیّت صوتی فرح دیبا همسر شاه سابق برای درگذشت استاد شجریان ، در رسانه های خارج پخش شد من بلا فاصله به یاد سرود بسیار زیبا ،بسیار محکم و بسیار هنرمندانه " ایران ای سرای امید " استاد شجریان افتادم که در روزهای منتهی به ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ساخته می شود در راستای استقبال از انقلابی که به هرحال نوید استقلال و آزادی و آبادی می داد.

 

این گروه سه نفره ( هوشنگ ابتهاج/ محمدرضا لطفی/ محمد رضا شجریان ) در آن زمان تا چه مقدار به " دمیدن سپیده بر بام‌ ایران" باور داشتند و " خورشید خجسته " را در کجای آسمان ایران می دیدند، خیلی برای ما معلوم نیست.

 

ولی در هر حال آنها به نفی رژیمی پرداخته بودند که فرح دیبا " شهبانوی هنر پرور آن محسوب می شد و به نفع رژیمی شعار می دادند که بعدا  اجازه هنر وری را از آنها دریغ داشت.

آن سرود البته چیزی از ارزش های هنری کم ندارد و برانگیزنده غرور ملّی ماست .

منتهی آیا حضرت شجریان بعدا از کار خودش راضی بود یا نه ، برای ما معلوم نیست.

قضاوت قطعی نمی شود کرد ولی احتمال دارد، سرود " تفنگت را زمین بگذار برادر " یک واکنش نا خودآگاه  در راستای نفی سرود ایران ای سرای امیدی باشد که قطعا برای اجرا کننده اش سرای نا امیدی شده بود.

و شایان توجه است که این روزها مرتب از مرغ سحر سخن می رود و ایران ای سرای امید ، عامدانه به دست فراموشی سپرده می شود.