.........

 

کسانی که امروز در کشور ما به دنیا می آیند، قطعا در بیست و پنج سال آینده با زبان چینی سخن خواهند گفت.


البته وضع کشور را نمی توان بعداز حذف ماه های محرّم و صفر به طور دقیق پیش بینی کرد.


همه ما صبح که از خواب بیدار می شویم در درون خود دارای یک بُخل صغیر هستیم و یک بُخل کبیر.

بُخل صغیر  اجازه نمی دهد ما تحمّل  دیدن کارخونه رضا شبان را داشته باشیم. 


بُخل کبیر باعث می شود وقتی توی آینه دستشویی نگاه می کنیم از دیدن خودمان هم دچار خوف و وحشت می شویم.

بیست و پنج ساله های امروز در پنجاه سالگی خود ، خاطره های محو و ماتی از گذشته خود خواهند داشت.
چیز درست و روشنی در ذهنشان از امروز پیدا نخواهد شد.


این همان بُخل کبیر است که ما را به آن سو هدایت خواهد کرد .

ما وقتی تاب دیدن خودمان را در آینه نداشته باشیم ، به جِد می کوشیم همه چیز را به دست فراموشی بسپاریم.