.........

استاد شجریان در ساعت چهار بعد از ظهر پنج شنبه گذشته با مرگ خودش در بیمارستان جم تهران ، جاودانه شد.

اگر هر عیب و ایرادی به جمهوری اسلامی ایران وارد باشد در این موضوع که مراسم خاکسپاری و آرامگاه شجریان را خوب مدیریت کرد، تردیدی نیست.

قرار گرفتن پیکر این آواز اسطوره ای ایران در کنار فردوسی موضوع ساده ای نبود.

کما اینکه سکوت بعضی ها در مواجهه با مرگ شجریان نیز امر ساده ای نبود!

در این هفت روز فضای مجازی ایران و جهان همه جور تحسین و تعریف و تمجیدی از خواننده " ایران ای سرای امید " تا " تفنگت را زمبن بگذار برادر " به خود دید و کم و زیاد گله ها و شکایت ها ازاو .

احساسات و هیجان های مردم نسبت به شجریان کم کم روبه کاهش می نهد.

ولی شجریان تنها هنرمندی است در کشور ما که وجودش، هنرش، زندگی اش، آثارش، صدایش ، تیپ شخصیتّی اش، مواضع سیاسی اش  و مرگش موجب گشودن راهی شد در ایران که به سمت مدنیّت معنوی و خرد ورزانه در حال حرکت است.

ایران در آغاز این راه قرار دارد و اگرکُرونا اجازه حیات بدهد، حتما حرکت در این راه ، فرجام خوشی خواهد داشت.