......

تنهایی توی خونه اگرچه می تواند انسان را به واقعیّت بینی سوق بدهد ولی گاهی هم ما را به سوی توّهم و ماخولیا می برد.

امروز آمار مرگ های کرونایی دو کشور پیشرفته اروپا ( انگلستان/ فرانسه) در روزهای اخیر را می خواندم، مُخم سوت کشید.

ما جهان سومی هستیم و عقب افتاده ولی آنها که از هرجهت مُدرن و متمدّن هستند، چرا هنوز بعد از ده ماه نتوانسته اند برای نجات خود چاره ای پیدا کنند.

کُرونا در اوهام سودازده و سوخته من به شکل کفتار است.

کفتار بی صدا و آرام وارد خونه آدم می شود. 

می آید تو اتاق ما.

اگر نباشیم ، می آید توی حموم...

اگر ما را پیدا نکرد می آید تو دستشویی...

تو آشپزخونه...

تو حیاط...

تو  بالکن ...

بالاخره پیدایمان می کند و با دست های قوی خود ، ما را خفّه می کند و بعد لاشه ما را روی کول خود گذاشته می برد مُرده شورخونه تحویل می دهد...

بی زحمت ناهار ظهر آخرین آدینه ماه مِهر را بخورید که اصلا معلوم نیست جمعه بعدی را ببینید.