......

نیما یوشیج بدون شک اهل مطالعه بوده است.

او بدون خواندن ادبیات کلاسیک ایران نمی توانسته است برای تغییر فرم و محتوا در شعر دست به شورش ادبی بزند.

ولی در کمتر جایی از آثار این مازندرانی مفتخر به ایل و تبار طبری خود دیده می شود که خیلی از فردوسی تاثیری گرفته باشد‌ .

این در حالی است که به لحاظ نوع نگاهی که نیما به گذشته ایران داشته است، باید به سراینده " که مازندران شهرما یاد باد" فروتنانه نگریسته باشد.

نیما از دنیای مولانا که هیچ ، نسبت به شاعران واقع گرا و طببعت دوست و اهل حال مثل سعدی و حافظ هم ، خیلی دور بوده است.

نیما اگر قرار بود زمانش با زمان سپهری عوض می شد، حتما سپهری ، نیما می شد و نیما هم سپهری. 

منظورم این است که در طبیعت گرایی ، این دونفر غرق بوده اند.

سپهری هم جایی دیده نمی شود نسبت به ادبیات فاخر ایران، نگاهی از سرِ مهر داشته باشد.

این حرف ها را من در حالی می نویسم که ملّت همه خوابند. 

اذان گفته شده است و اهل نماز هم که خب خیلی به این حرف ها کار ندارند.

باید ببینیم این کمانچه کِی صدا  خواهد داشت!!