جامی برای جامی
.
🍂🍂🍂☘️
جامی از نگاه چند ادیب سر شناس ایران..........
دو/ سه شخصّیت معتبر ادب و شعر معاصر ایران را می شناسیم که در کنار همه کارهای تحقیقاتی خود یک کار مجّزا هم کرده اند بر این مبنا که شعر فارسی و شاعران معروف فارسی گوی را از ابتدا تا زمان حیات خودشان به نقد و بررسی نشسته اند .
یکی از این سه تن ، مرحوم دکتر زرین کوب است با " کاروان حلّه " اش که خُب ! کار بدیع و ماندگاری شد در همان پنجاه سال پیش و هنوز هم نو می نماید.
دوم ، مرحوم غلامحسین یوسفی است در اثر کم نظیر و ارزشمند خود، " چشمه روشن" .
سوم دکتر محمد علی اسلامی ندوشن هست دردوره دوجلدی از رودکی تا بهار" .اگر کسان دیگری هم هستند، من نمی شناسم .
از این سه نفر دکتر اسلامی ندوشن با پایان یافتن سخنش در باره حافظ، حتی حاضر نشده است بگوید : بالاخره یه بابایی هم بوده است به اسم " جامی " که دارای بیا و برویی بوده است و دوره ای به نام دوره تیموری و امیر علیشیر نوایی و ...
و بعد با عنوان تحقیر آمیز " شعر در دوره صفویه" و یاد داشتی کلی در این باره ، خود را رسانده است به ملک الشعراء بهار و ختم شعر فارسی و فاتحه!
شگفت است که ایشان به منوچهری عرق خورِ زن باز و هپَل هَپویی قرن پنجم پرداخته است ولی جامی بزرگ منش و دارای اعتبار و جاه و مقام را ( شاید به دلیل مقلِد بودنش) قابل اعتنا ندانسته است.
ولی خدا وکیلی مرحوم دکتر زرّبن کوب در پنجاه سال قبل، خیلی متعهّدانه آیینه ادبیات قرن نهم ما را و اوضاع اجتماعی و فرهنگی ایران را به بهانه جامی ، گرد گیری کرده است.
و سی و دو سال پیش همین زحمت را دکتر غلامحسین یوسفی کرده است در چشمه روشن.
خیلی دقیق و شکیبا و آرام و بدون جنگ و دعوا.
🍂🍂🍂☘️
جامی از نگاه چند ادیب سر شناس ایران..........
دو/ سه شخصّیت معتبر ادب و شعر معاصر ایران را می شناسیم که در کنار همه کارهای تحقیقاتی خود یک کار مجّزا هم کرده اند بر این مبنا که شعر فارسی و شاعران معروف فارسی گوی را از ابتدا تا زمان حیات خودشان به نقد و بررسی نشسته اند .
یکی از این سه تن ، مرحوم دکتر زرین کوب است با " کاروان حلّه " اش که خُب ! کار بدیع و ماندگاری شد در همان پنجاه سال پیش و هنوز هم نو می نماید.
دوم ، مرحوم غلامحسین یوسفی است در اثر کم نظیر و ارزشمند خود، " چشمه روشن" .
سوم دکتر محمد علی اسلامی ندوشن هست دردوره دوجلدی از رودکی تا بهار" .اگر کسان دیگری هم هستند، من نمی شناسم .
از این سه نفر دکتر اسلامی ندوشن با پایان یافتن سخنش در باره حافظ، حتی حاضر نشده است بگوید : بالاخره یه بابایی هم بوده است به اسم " جامی " که دارای بیا و برویی بوده است و دوره ای به نام دوره تیموری و امیر علیشیر نوایی و ...
و بعد با عنوان تحقیر آمیز " شعر در دوره صفویه" و یاد داشتی کلی در این باره ، خود را رسانده است به ملک الشعراء بهار و ختم شعر فارسی و فاتحه!
شگفت است که ایشان به منوچهری عرق خورِ زن باز و هپَل هَپویی قرن پنجم پرداخته است ولی جامی بزرگ منش و دارای اعتبار و جاه و مقام را ( شاید به دلیل مقلِد بودنش) قابل اعتنا ندانسته است.
ولی خدا وکیلی مرحوم دکتر زرّبن کوب در پنجاه سال قبل، خیلی متعهّدانه آیینه ادبیات قرن نهم ما را و اوضاع اجتماعی و فرهنگی ایران را به بهانه جامی ، گرد گیری کرده است.
و سی و دو سال پیش همین زحمت را دکتر غلامحسین یوسفی کرده است در چشمه روشن.
خیلی دقیق و شکیبا و آرام و بدون جنگ و دعوا...
..