......

من تا حالا چند بار راجع به این کلمه و معنی پوشیده ولی کرامت مند آن در محاوره مردم بیدگل توضیح داده ام.

در گذشته های خیلی دور مردم نجیب زاده بیدگل به دو/ سه دسته تقسیم می شده اند.

اوّل دسته ایکه دارای اشرافیّت تجاری و شغلی بوده اند. 

دوم خانواده هایی که از تخمه و نژاد و شرافت فرهنگی برخوردار بوده اند و سواد داشته اند و دارای خلاقیّت های  هنری و خلاصه می توانسته اند  مُنشی و مستوفی و حسابدار حکومت و همان تجّار و فئودال ها و ... باشند و با رنگ و لعاب بیشتری در جامعه حضور داشته باشند.

معمولا این قبیل خانواده ها ولو به مرور زمان و حوادث پیچیده سیاسی و اجتماعی ، دچار فقر و فرسودگی و فروپاشی هم می شده اند با نحوه حرف زدن و راه رفتن و لباس پوشیدنِ موروثی خودشان، توجّه مردم را به خود جلب می کرده اند و مردم وقتی در صدد تحسین آنها بر می آمده اند ، با همین اصطلاح " خدا باید بوده بدهد" به ریشه ها و اصالت های نژادی آنها اشاره داشته اند.

( شگفت است فعل مضارع التزامی " باید بوده بدهد" ) در این اصطلاح عامیانه ، به این معنی است که هنوز این "بوده"  در شماهست.

 حتّی نمک و ملاحت ظاهری و نوع مو و تیپ و قیافه و قالب صورت و...آنها تفاوت های همراه با حسرتی با بقیه مردم داشته است .

( چه در میان زنان آنها و چه در بین مردانشان) .

کم کم به مرور زمان این امتیازها رنگ باخته است و امروزه  صرفا داشتن پول و سواد و اعتبار اجتماعی/ سیاسی  نمی تواند  نشانه اصالت فرد باشد.

 

خانواده هایی هم که دارای پول و مُکنت فراوان هستند ، در دیده مردم از احترام ریشه ای برخوردار نیستند.

 وگرنه شما حالا برو تو شهرک صنعتی ، هزارتا سرمایه دار و تاجر و مهندس و حسابدار درس خوانده و مُنشی معتبر پیداکن و همه را کنار هم صف کن به خطّ‌ .

به غیر از گدا زادگی چیز دیگری را به یاد مردم شهر ما نمی اندازند.

مگر تک و توکی که به همان اعتبار و نژاد خانوادگی به نون و نوایی و دم و دستگاه امروزی رسیده باشند.

 

به خودِ خدا قسم، من وقتی به قیافه و نحوه حرف زدن حسن عباسی نگاه می کنم، به غیراز خو و خصلت گدا زادگی و نانجیبی و فرو مایگی ، چیز دیگری در وجودش نمی بینم.

اصلا شاشم می گیرد با دیدنش.