......

به انتخاب محمد صمیم 

✍️

ازحسین منزوی/ سلطان غزل

.....‌‌................

حتا شکوفه­ ای را ...

 
رنگ غریب گیسویت را
بگذار آفتاب شرابی کند
آن گاه اگر کسی
در سکر گیسوان تو
                        تردید کرد،
چشمانت
خورشید را که مست است
با غمزه­ای فصیح
                        نشان
                                    خواهد داد
خم شو به سوی من
گیسوی خود را بباران
زیباست گیسوانت
مانند بی نیازی آهو
در چارسوق عطاران
£
خم شو به سوی من
این باد خشمگین
از غارت بهار تو من
                        برمی­گردد
حتا شکوفه­ ای را
زین باد پس گرفتن
                        غنیمتی است
بگذار رنگ­ها را
از باد پس بگیریم
آن­گاه
پیراهنی بپوش که دنیا را
در چشم­ های عاشق من
                        آبی کند
و شک مکن که عشق کجایی است
این سیب سرخ شاید
در چشم مه گرفته­ ی تو
                                    خاکستری است
                                                            اما
                                                            زن بعید !
                                                                        چه خواهی کرد
با مرد عاشقی که دلش را
این گونه در خلوص
به چشم­ های شکاکت
                        می­ بخشد؟