حافظ
سید محمد علوی نوش آبادی
✍️
با حضرت حافظ ( قسمت ۱۱ )
نشان مرد خدا عاشقیست با خود دار
که در مشایخ شهر این نشان نمیبینم....
حافظ می گوید نشان آنهایی که خدا را واقعاً باور دارند ،اینست که عاشق باشند.مفهوم عشق مهر ورزیدن به هر چیز و به هر کاری است که خروجی اش خیر و نیکویی باشد.
لویی پاستور که پنیسیلین را کشف میکند، چون عاشق است. دانشمندی که رگ های بدن را با هزار زحمت کشف میکند، جلوه ای از آفرینش خدایی را به ما نشان میدهد.
پس حافظ میگوید آن نشان عشق را (نیکوکاری را) با خود داشته باش که من آن را در مشایخ و بزرگان شهر نمیبینم. برای این که آنها از ژرفای وجود خویش عاشق نیستند.
اهل خـدا" :
آدمیان نیک پندار و نیکوکردار هستند.
حافظ معتقد است از هر دلی راهی به سوی سر منزل مقصود هست و «همه کس طالبِ یارند.» لیکن عشق ورزی را نسبت به سایر راهها، بهترین و نیکوترین طریق میداند.
شیخ و زاهدِ ریایی از چهرههای دوست نداشتنی از دیدگاه حافظ است.زیرا یا منیّت دارد یا قشریگری و ظاهر پرستی و یا بی معرفتی و بی عشقی ...
در مقابل اینها حافظ چهرههای مثبتی مثل رِنــــد یا پیر مغان دارد که در این بیت، «مرد خدا» آمده است.
از بزرگیهای حافظ این است که نسبت به جامعه خود بی مسئولیت نیست و در مقابل نابسامانی ها واکنش نشان میدهد.
حافظ نان را به نرخ روز نمیخورد.سازشکاری نمیکند.
بخواهد از کسی تعریف و تمجید کند ،هنرمندانه انجام میدهد.
چــــاپلـــــــوســـی نمیکند. تمــــلق نمیگوید.
حافظ از این دست ابیات فراوان دارد.
در موارد دیگر صوفی و درویش و واعظ و مفتی و قاضی و ... رابه شدّت ملامت می کند.
تا جاییکه میگوید:
صوفی شهر بین که چون لقمه شُبهه میخورد
پار دُمش دراز باد این حَیَوان خوش علف
🌼کانال خاطرات نوش آباد
(انوشزاد)
@akhbarenooshabad
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻