.....

بناهای دشتی بیدگل اِحیا می شود...

✍️

از جمع ده نفره ای که امروز در دشت حامدآباد بیدگل " دنبال چیزی می گشتیم / ریزی / سنگی / حسیّ/ ) چند نفرمان به شدّت با بیماری های غیر قابل برگشت به سلامتی دست و پنجه نرم می کنیم و برای من شگفت است که چطور زنده ایم.

باعث و بانی دشت گشتِ چندساعته امروز دکتر حسین ایمانیان بیدگلی بود که از جمله فخارخونه ای های چهل ساله ای است که اُنس والفت ریشه ای خودش را همچنان با طبیعت ناب و با نمادهای زیبای معماری کهن ایرانی حفط کرده است .

حسین که در رشته درسی خودش ( ادبیات عرب) یک نخبه کمتر شناخته شده به شمار می آید در مراودات انسانی و اجتماعی اش بدون رنگ و ریاست و در کالبد شکافی نُسخ فراموش شده و باز شناسی هویت مکتوم  بیدگل سِمِج .

بدون اینکه جیبی برای این کار دوخته باشد.
چند شب پیش خبر داد که چند بنای دشتی بیدگل که در دو / سه دهه گذشته با بی مهری شدید مسئولین شهر و کم لطفی کشاورزان ، مرگشان حتمی می نمود در حال باز سازی است .

از این بگذریم که قلعه دیدنی تقی آباد، مسجد با قدمت نظام آباد ، گنبیه ساده و صمیمی دشت دولاب امیدی به سرپا ماندنشان نیست ولی سه دشت کهنسال و با برکت حامدآباد و عالی آباد و ماجدآباد می توانند دوباره نسیمی را در آسمان خود حسّ کنند که بر فراز برج هایشان عاشقانه خواهد رقصید .

روی همین حساب قرار گذاشتیم  فعلا درسایه زلال و هوای بازیگوش پاییز چند قدم راه برویم که برای ما خالی از خستگی نبود. 

ولی دو  نوبت دور هم نشینی در ابتدا و انتهای این گشت و گذار و صرف چای صحرایی، واقعا نشاطی بخشید .

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻