...

کمتر شاعری را در صد سال اخیر ایران می توان یافت که مثل نیما محترم باشد .
ساده ، صمیمی ، بدون عُجب و بغض و بی رحمی و دوری گرفتن  از انصاف .

نیما فرزند طبیعت پاک و یک دست دامنه های البرز است .

با اراده و با صلابت و آگاه نسبت به راهی که برای ایجاد تحوّل در شعر فارسی برگزید .

نیما گویا از دوعنصر اصلی رایج در شعر هزار ساله قبل از خود روی گردان است : عرفان و تغزّل 

واین رازی است که تا کنون مکتوم مانده است .

آیا نیما از درون گرایی خوشش نمی آید ؟ 

آیا این کار او یک دهن کجی پوشیده به راهی است که شعر فارسی ، ده ها قرن پیموده است .
نیما همه زیبایی ها را در طبیعت می جوید . آن هم طبیعتی که در آن به دنیا آمده و در آن رشد یافته است .

با این حال " پیرمرد چشم ما بود" 

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🪲

 

ادامه این بحث را به زودی با حضور استاد احمد اسلامی در دورهمی های هفتگی پی گیری خواهیم کرد .