مردی که شرافت را مدیون خود کرده بود .
....
فکر کنم تابستان ۷۹ بود که خبر درگذشت ناگهانی استاد محمد رجایی آرانی را در اتوبوس تهران/ کاشان از زبان یکی از همشهریان او که تلفنی با دوست دیگرش مشغول مکالمه بود، شنیدم و طبیعی بود که یاد آوری محبت هایی که این مرد شریف ( طی ده سال) در حوزه کتاب و شعر و تشویق به نوشتن ، در نشست و برخاست های منزل دکتر راستگو و در مدرسه و محیط کاری به من ابراز می داشت ، برای من چه غمی را می توانست در بر داشته باشد .
صدای دو رگه، ملاحت چهره ، دوری جستن از کبر و کینه ، تدریس شیوا ، آشنایی با متون ادبی ...از استاد رجایی چهره قابل احترام و آرامش بخشی ساخته بود در میان دوستانی که معروف شده بودند به پاتوق خونه میرزا.
استاد رجایی که من خیلی دیر از موهبت آشنایی با او بر خوردار شدم ، حقوق خوانده بود در دانشگاه تهران ولی صندلی معلمی را ترجیح داده بود بر مسند قضاوت و وکالت .
پرتره بالا از سعید بوجار آرانی است و اشاره ای که در کانال بعدی می خوانید.
👉👉👉👉👉👉👉👉👉