اشاره مختصری به نثر مسجع امروز استاد شفیعی مطهر
سید جان ! صدسلام و صد درود.
در بند اول: من عمری ...نهادِ من داریم .
در ادامه به نهادِ م در فعل کشیدم می رسیم و در پایان به نهاد م در چشیدم .
ضمیر مشترک "خود" را هم در این بند داریم که در واقع نهاد فعل چشیدم محسوب می شود .
آیا استفاده از کلمه خود در این بند ، ضرورت دستور زبانی دارد ؟ ضرورت وزنی دارد و اگر نباشد ، خللی در ارکان جمله محسوب می شود؟
به قول ترک ها : یَ ی شنبه خوبی براتون آرزو دارم .
ارادتمند حبدر علی عنایتی بیدگلی
.................................................................
من عمری «انبانی از آفتاب» و «همیانی از کتاب»،
«آفتابی هشته» و «کتابی نانوشته» را
بر «دوش کشیدم» و خود «نوشانوش چشیدم».
آن را در «سینه انباشتم» و چون «گنجینه نگه داشتم».
ولی هیچ «حرم باز» و «محرم راز» نیافتم،
تا قفل «سینه را عیان بگشایم» و این «زرّینه را به دیگران ببخشایم».
مخاطبان گاه «گفته ها را نشنیدند» ،ولی «نگفته ها را فهمیدند».
گاهی از «فهْم رمیدند» و به «وهْم رسیدند»!
و پگاهی «جان پیام را دریافتند» و به «جهان کلام شتافتند».
آنان که «اهل دردند» و با «نااهل نمی گردند»،
«بیان زلال» را حتی از «زبانلال» درمی یابند
ولی افراد «یگانه با تحجُّر» و «بیگانه با تفکُّر»،
«گنجینۀمهرفروزان» را بر «سینۀسپهر سوزان» نمی بینند.
*شفیعی مطهر*
---------------------------
هِشته: فروگذاشته
*دانلود رایگان کتاب ها و دیگر آثار این قلم در کانال رسمی ندای مطهر*
*https://t.me/nedayemotahar