در آن یک سال و چهار ماه آینده
.....
دکتر حسن روحانی اظهار امیدواری کرده است که در آن یک سال و چهار ماه آینده با مجلس یازدهم با هم کنار بیایند که البته سه ماه هنوز داریم تا برسیم به آن یک سال و ثلثی و این سه ماه، مربوط می شود به مجلس فعلی.
بدیهی است آدم عافیت طلب و خوش باور و خوش طلب و خوش هال و هول و خوش آرزویی مثل من خوشحالم که فعلا از مسیر اصطکاک دولت و مجلس، سقوطی متوجه نظام ساختاری جمهوری اسلامی نیست.
وخب ! جنگ هم به تعویق خواهد افتاد( چرا که روحانی باید باشد تا از بروز جنگ جلوگیری کند) فشار تحریم ها از مکانیزم های بی سر و صدا کاهش خواهد یافت و فعلا حلب هم که آزاد شده و کشور هم با وفور آب و برف و غرّش رودخانه ها و چهره شاداب طبیعت روبروست.
حنای اپوزیسیون خارج از کشور امثال اکبر گنجی و محسن سازگارا و مجتبی واحدی و اینها به بهانه وجود مشکل بین دولت و مجلس ، رنگی نخواهد داشت و کم کم خوانندگان و شنوندگان خود را در درون کشور از دست خواهند داد
امشب کیهان را می خواندم ، متوجه شدم حسین شریعتمداری هم ترمز را کشیده است.
فقط می ماند مصطفی تاج زاده و زیبا کلام و محسن آرمین و ...
دقیق نمی توانیم قضاوتی از پیش داشته باشیم. شاید سرنوشت خوبی در انتظار آنها نباشد.
تصوّر من این است که حالت گرگ و میش حاکم خواهد بود.
نه میثم مطیعی دلیلی بر تهدید و ارعاب و بگیر و ببند در دست خواهد داشت، نه محمد خاتمی راهی برای ادامه اصلاحاتش.
نه سعید حجاریان قدرت تحلیل اوضاع و رفراندوم و عوض کردن قانون اساسی.
شعر و ادبیات ما دوباره می افتد دست یوسفعلی میرشکاک و علیرضاقزوه و ....
ولی ۱۶ ماه بسیار خونینی در حوزه اختلافات خانوادگی و دعواهای خیابانی و لت و پار کردن های ورزشی و فوتبالی و پرتاپ خود زیر چرخ های مترو و به آتش کشیدن جنازه ها و ... این جور چیزها خواهیم داشت.
مملکت در یک شرایط خنثایی ، خودش ، خودش را خواهد خورد.